W poprzednich odcinkach pisaliśmy o różnego rodzaju upiorach, które pochodziły od zmarłych w sposób nagły lub za życia postępujących wbrew woli bogów. Jednak są to przypadki rzadkie, a większość dusz po śmierci spokojnie wędruje do świata zmarłych. Nawet one jednak odwiedzają czasem żywych, a dzieje się to w Dni Szczególne. Najznamienitszym z takich Dni jest Dzień Zaglądających Dusz (w skrócie Dzień Zaduszny) w którym dusze zaglądają w świat żywych. Dnia tego – czy też raczej nocy, bo wędrówka zaczyna się z zachodem słońca – dusze, poprzez miejsce spoczynku swych doczesnych szczątków przenikają w nasz świat i odwiedzają miejsca, które były im bliskie za życia. Odwiedzają swe rodzinne domy, obserwują swych potomków i ich losy. Potem, gdy pełnia nocy już minęła, a czas świtu jeszcze nie nastał, powracają na cmentarze, a stamtąd do świata zmarłych.
Jest to jednak niebezpieczna droga, zarówno dla dusz, jak i dla żywych ludzi. Dusza bowiem może zostać uwięziona w naszym świecie. Stać się tak może, gdy duszę rozgniewa to, co ujrzy po swoim powrocie. Jeśli miejsca jej bliskie zostały zniszczone, lub potomkowie dopuszczają się niegodziwości, dusza może nawet przemienić się w upiora. Może też zabłądzić w drodze powrotnej, jeśli znane jej okolice zmieniły się nie do poznania. Stąd też się bierze troska o zabytki, by choć nieliczne miejsca bliskie dawno zmarłym ocalić, by nie utracili orientacji podczas swej wędrówki po ziemi. Dlatego też przez pamięć przodków ludzie powstrzymują się od działań niegodziwych i niehonorowych, przynajmniej w dni wędrówki dusz, by gniewu ich dusz na swą głowę nie sprowadzić. Dlatego też w końcu od niepamiętnych czasów ludzie palą na cmentarzystach ogniska, a we współczesności znicze. Płonący ogień wywiera bowiem magnetyczny, hipnotyczny efekt na dusze zmarłych, przyciągając je do siebie, a poświata od płomieni wskazuje zagubionym właściwą drogę.
